Mamy znajomego, który gdy był 15 letnim dzieckiem na targach zawodowych podszedł do stoiska, gdzie „wystawiały” się pielęgniarki i położne. Przypadkiem zobaczył na ekranie na tym stoisku film video z porodu ze wszystkimi, najdrobniejszymi szczegółami. Do dziś ten znajomy na myśl o tym dostaje dreszczy. Stąd też nasza decyzja o niezamieszczaniu tego typu materiałów w naszym serwisie.

Mamy nadzieję, że docenią Państwo a szczególnie młodsi użytkownicy naszego portalu ostrzeżenie jakie tutaj przedstawiamy. Internet jest pełen zdjęć, filmików i opisów porodów, tylko pytanie czy na pewno chcemy zaspokoić ciekawość właśnie w ten sposób ? Wybór jak zwykle należy do Państwa

Cięcie cesarskie nazywane również potocznie cesarką ,to zabieg chirurgiczny, który polega na przecięciu powłok brzusznych i macicy (w sposób poziomy na granicy trzonu i szyjki macicy, chociaż wcześniej było to cięcie pionowe). Następnie dziecko jest wyjmowane poza organizm matki, która do wykonania tego zabiegu musi zostać znieczulona.

Istnieje teoria, że kobieta nie powinna w swoim życiu mieć więcej niż trzy takie zabiegi. Po pierwszym, każde kolejne jest zdecydowanie trudniejsze, ponieważ chirurg musi brać pod uwagę zrosty po poprzednich, co może spowodować uszkodzenie znajdujących się w pobliżu narządów, np. pęcherza moczowego. Z tego względu, do takich zadań wydelegowani są zawsze doświadczeni lekarze lub tacy o wyjątkowych zdolnościach.

Co ciekaw; o tym, że dziecko przyjdzie na świat w wyniku właśnie tego zabiegu matki nie zawsze dowiadują się w tym samym momencie. Jedną mają czas na oswojenie się z tą informacją nawet do dziewięciu miesięcy, a inne zaledwie kilka godzin. Ten pierwszy przypadek dotyczy m.in. kobiet z wadą serca lub chorobą siatkówki oka. Czasami zdarza się, że taką decyzję lekarz podejmuje dopiero w trakcie naturalnego porodu. Zawsze jednak matka musi wyrazić na to zgodę, najlepiej pisemną.

Historia cesarskiego cięcia rozpoczyna się w związku z dość przykrymi wydarzeniami, a jej początki sięgają starożytnego Rzymu. Ówczesne prawo nie pozwalało na pogrzebanie kobiety w ciąży bez odzyskania płodu z jej łona. Dokonywało się więc takiego cięcia, lecz polski przymiotnik „cesarski” nie pochodzi od słowa „cesarz”, a od określenia kojarzonego z rzymskim słowem „wypruty”. Zabiegu tego początkowo dokonywano więc jedynie na zmarłych matkach, a pierwsza żywa kobieta, która tego doświadczyła, to żona angielskiego Króla Anglii Henryka VIII Joanna Seymour, dopiero w 1537 roku.

Jednak potężnym minusem tej metody przez kolejne stulecia była praktycznie stuprocentowa śmiertelność matek, u których przeprowadzano ten zabieg. Sytuacja zmieniła się znacząco w drugiej połowie XIX wieku, gdy włoski położnik Eduardo Porro zaczął stosować jednoczesne nadszyjkowe wycięcie macicy z wszyciem kikuta szyjki w powłoki jamy brzusznej, dzięki czemu spadło ryzyko infekcji, a sama umieralność obniżyła się do poziomu około 60%.

Współcześnie Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) sugeruje, aby cesarskie cięcia nie przekraczały 15% wszystkich porodów w danym kraju, lecz nie zawsze to zalecenie jest wypełniane. Pojawią się głosy, że aktualnie cesarskie cięcie jest stosowane za często, a przede wszystkim zbyt pochopnie.

Mimo wszystko, zabieg wywołuje u przyszłej matki ogromny stres, ponieważ zawsze ingerencja w organizm budzi obawy. Dlatego tak ważne jest rozpowszechnienie wiedzy o cesarskim cięciu, które czasem jest po prostu bezpieczniejsze od porodu naturalnego.

Podstawowy sposób, którego celem jest przyspieszenie terminu porodu to ruch. Oczywiście spokojny i delikatny, a także dostosowany do aktualnej sprawności i kondycji kobiety. Przede wszystkim zaleca się spacery, najlepiej na świeżym powietrzu. Już samo przybranie pozycji stojącej ma swoje dobre strony, gdyż główka dziecka napiera wówczas na dno miednicy i sprawia, że szyjka macicy przygotowuje się do otwarcia. Popularne jest także aktywne spędzanie wolnego czasu w domu, gdzie można na przykład posprzątać. Jednak w grę powinno wchodzić raczej stosunkowo proste zajęcie niż bieganie z odkurzaczem po wszystkich pokojach na dwóch piętrach. Chociaż samego chodzenia po schodach nie warto wykluczać, bo często okazuje się to skuteczne. Co prawda może się to wydawać trochę paradoksalne, ponieważ przez całą ciążę ginekolog odradza wysiłek, w tym właśnie sprzątanie, ale teraz w jej końcówce naprawdę można do niego wrócić.

Można również zastosować picie herbaty z liści malinowych, a także spożywać olej rycynowy. Najlepiej rano, bez wcześniejszego przyjęcia jakiegokolwiek posiłku. W tym jednak przypadku nie należy decydować się na to zbyt wcześnie. Poród musi być już blisko. Natomiast całkowicie bezpieczna jest ciepła kąpiel. W jej trakcie, oprócz samego zanurzenia, polewa się także brzuch wodą o odpowiednio wysokiej temperaturze.

Oczywiście zawsze trzeba pamiętać, że termin wyznaczony, jest jakby umowny, a źródła medyczne określają margines błędu sięgający nawet do dwóch tygodni. Jak zawsze dochodzi też czynnik indywidualności każdego organizmu, zależny chociażby od wieku matki czy liczby rozwiązań, jakie ma ona za sobą. Poza tym, o wszystkim decyduje sama natura i jeśli już koniecznie chcemy ją poprawiać, to musi być to wykonywane tylko w porozumieniu z lekarzem. Działanie na własną rękę, a zwłaszcza przesada i skrajność, czy po prostu gwałtowność w takim postępowaniu może przynieść inny niż zamierzony skutek, a w najgorszym układzie doprowadzić nawet do tragedii. Znana jest również stara prawda, mówiąca o tym, że dziecko, jakie ma się urodzić, jest jak jabłko na drzewie, które samo wie kiedy dojrzeć i spać na ziemię. Warto więc też o tym pamiętać, aby nie popełnić żadnego błędu.

Podstawową metodą obliczania terminu porodu jest reguła Naegelego. Franz Naegele był niemieckim położnikiem żyjącym na przełomie XVII i XIX wieku. Wymyślił i opisał wzór, z wykorzystaniem którego do dzisiaj próbuje się wyznaczyć dokładny dzień rozwiązania. Podstawową informacją, jaką musimy posiadać, aby rozpocząć liczenie, jest data pierwszego dnia ostatniej miesiączki kobiety. Następnie dodajemy do tego tydzień. Później odejmujemy 3 miesiące i doliczamy jeszcze rok. W ten sposób uzyskujemy prawdopodobny termin. Dla prostego przykładu przyjmijmy, iż ostatnia miesiączka zaczęła się 1 stycznia 2011 roku. Po dodaniu tygodnia mamy 8 stycznia 2011. Następnie cofamy się o 3 miesięcy, czyli jest 8 października 2010. Na końcu przesuwamy datę o rok do przodu i w ten sposób wyznaczamy termin na 8 października 2011 roku.

Ten wzór posiada kilka warunków związanych ze skutecznością. Przede wszystkim owulacja powinna nastąpić 14 dnia cyklu, a on sam trwać przez 28 dni. Znaczenia mają również konkretne miesiące następujące po sobie w trakcie trwania ciąży. Reguła Naegelego jest tak skonstruowana, jakby każdy miesiąc w roku był równy i miał mniej więcej 30 i pół dnia. Zatem istotne jest, czy ciąża obejmuje lipiec i sierpień oraz grudzień i styczeń, czyli miesiące następujące po sobie, a mające po 31 dni. Oczywiście najwięcej kłopotu może spowodować luty, zwłaszcza poza rokiem przestępnym, gdy liczy tylko 28 dni. I ostatnie z założeń, to czas trwania ciąży. Umownie określa się go na 40 tygodni, a więc 280 dni od pierwszego dnia ostatniej miesiączki. Jak zatem łatwo się domyślić, wystarczy nawet drobna zmiana w tej liczbie, co jak wiadomo wcale nie jest czymś szczególnie wyjątkowym i obliczony przez nas termin również ulega przesunięciu. Poza tym cały przebieg ciąży jest kwestią mocno indywidualną, w związku z czym wyniki nie zawsze będą pokrywać się z rzeczywistością. Przeciwnicy mówią, że skuteczność reguły Naegelego to zaledwie 3%. Oznaczałoby to, że tylko co 33 dziecko urodzi się w dniu wyliczonym w ten sposób.

Oczywiście nikt nie ma złudzeń, że tego typu symulacje, pełnią jedynie funkcję orientacyjną, a ich zadaniem jest zaledwie przybliżenie pory, w której dziecko przyjdzie na świat. Nie znamy jednak aktualnie żadnej techniki, która byłaby bardziej pewna i wiarygodna. Dlatego też ciągle korzystamy z tej reguły mimo, że ma już ona prawie 200 lat. Jest to na pewno spora ciekawostka, biorąc pod uwagę panującą powszechnie opinię o niesamowitej szybkości postępu w medycynie. Pozostaje nam więc tylko oczekiwanie na to, aż w najbliższym czasie pojawi się lepszy sposób na poznanie prawidłowego terminu porodu.

Pierwszym objawem, który występuje 3-4 tygodnie przed porodem jest obniżenie dna macicy, co powoduje, że również brzuch jakby wędrował w dół. Zmniejsza się ucisk na żołądek, a oddychanie staje się łatwiejsze. Istnieje także możliwość wystąpienia drobnych skurczów, określanych mianem Braxtona-Hicksa. W 1872 roku jako pierwszy opisał je brytyjski ginekolog, właśnie John Braxton-Hicks. Często kobiety mylą je z tymi, które występuję bezpośrednio przed rozwiązaniem. Aby jednak prawidłowo je rozróżnić wystarczy trochę ruchu lub ciepła kąpiel. Wstępne skurcze ustaną.

Następnie mogą pojawić się bóle pleców lub ud. Spowodowane są tym, że głowa dziecka uciska nerwy w kanale rodnym. Towarzyszyć temu może też specyficzny ból brzucha. Pojawia się też śluz, czy bezbarwna lub posiadająca lekko różowy kolor wydzielina. Szyjka macicy mięknie. Spotyka się także jeszcze mniej przyjemne objawy, jak biegunka czy wymioty. To samooczyszczenie się organizmu. Znak, że zaczynają się prawdziwe przygotowania. Zmianom podlega też nastrój matki. Może być ona przestraszona i zdenerwowana lub zmęczona i wyczerpana albo wręcz przeciwnie – pełna energia i ochoty do działania (np. sprzątania). Oczywiście żadna praca nie jest w tym momencie wskazana. Zwiększa się natomiast ochota na spożywanie posiłków. Popularnie mówi się wtedy, że kobieta je „za dwoje”. To próba magazynowania sił przed porodem. Organizm dobrze wie, że przed nim ciężkie chwile i wielki wysiłek. Czasem jednak dochodzi do zupełnie odwrotnej sytuacji, gdy występuje kompletny brak apetytu. W związku z osłabieniem matki, może utrudniać to poród, ale nie powinno prowadzić do konkretnych problemów. Decydujący moment, to odejście wód płodowych. Wtedy naprawdę wszystko się zaczyna. W tej chwili kobieta powinna już być w szpitalu, a przynajmniej pod opieką lekarza. Chociażby dlatego, że być może doszło do rozerwania błon, co oznacza, iż dziecko nie jest już chronione w idealny sposób i pozostaje w zagrożeniu infekcją.

Oczywiście objawy te wcale nie muszą występować zawsze dokładnie w takiej konfiguracji. Ich kolejność, nasilenie czy efekty będą się różnić w zależności od indywidualnych przypadków. Jako, że mamy do czynienia z żywym organizmem, a w zasadzie już z dwoma, to należy pamiętać, że teoretyczne informacje zawarte w książkach czy prasie kobiecej, czy nawet przekazywane przez lekarza prowadzącego ciążę mogą różnić się od faktycznych zdarzeń. Istotnym faktem, jest również ta, że pewne kobiety mają genetyczne uwarunkowania do tego, aby zakończyć ciążę wcześniej niż ich koleżanki. Dlatego warto porozmawiać o tym ze starszymi rodzicielkami ze swojej rodziny, czy w ich życiu dochodziło do takich zdarzeń. Pozwoli to ze zrozumieniem przyjąć sytuacje, gdy dziecku będzie spieszyło się na ten świat.