Poród jest zapowiadany przez szereg objawów. Wiedza na ich temat jest bardzo przydatna, aby z względnym spokojem przygotowywać się do przyjścia dziecka na świat.

Pierwszym objawem, który występuje 3-4 tygodnie przed porodem jest obniżenie dna macicy, co powoduje, że również brzuch jakby wędrował w dół. Zmniejsza się ucisk na żołądek, a oddychanie staje się łatwiejsze. Istnieje także możliwość wystąpienia drobnych skurczów, określanych mianem Braxtona-Hicksa. W 1872 roku jako pierwszy opisał je brytyjski ginekolog, właśnie John Braxton-Hicks. Często kobiety mylą je z tymi, które występuję bezpośrednio przed rozwiązaniem. Aby jednak prawidłowo je rozróżnić wystarczy trochę ruchu lub ciepła kąpiel. Wstępne skurcze ustaną.

Następnie mogą pojawić się bóle pleców lub ud. Spowodowane są tym, że głowa dziecka uciska nerwy w kanale rodnym. Towarzyszyć temu może też specyficzny ból brzucha. Pojawia się też śluz, czy bezbarwna lub posiadająca lekko różowy kolor wydzielina. Szyjka macicy mięknie. Spotyka się także jeszcze mniej przyjemne objawy, jak biegunka czy wymioty. To samooczyszczenie się organizmu. Znak, że zaczynają się prawdziwe przygotowania. Zmianom podlega też nastrój matki. Może być ona przestraszona i zdenerwowana lub zmęczona i wyczerpana albo wręcz przeciwnie – pełna energia i ochoty do działania (np. sprzątania). Oczywiście żadna praca nie jest w tym momencie wskazana. Zwiększa się natomiast ochota na spożywanie posiłków. Popularnie mówi się wtedy, że kobieta je „za dwoje”. To próba magazynowania sił przed porodem. Organizm dobrze wie, że przed nim ciężkie chwile i wielki wysiłek. Czasem jednak dochodzi do zupełnie odwrotnej sytuacji, gdy występuje kompletny brak apetytu. W związku z osłabieniem matki, może utrudniać to poród, ale nie powinno prowadzić do konkretnych problemów. Decydujący moment, to odejście wód płodowych. Wtedy naprawdę wszystko się zaczyna. W tej chwili kobieta powinna już być w szpitalu, a przynajmniej pod opieką lekarza. Chociażby dlatego, że być może doszło do rozerwania błon, co oznacza, iż dziecko nie jest już chronione w idealny sposób i pozostaje w zagrożeniu infekcją.

Oczywiście objawy te wcale nie muszą występować zawsze dokładnie w takiej konfiguracji. Ich kolejność, nasilenie czy efekty będą się różnić w zależności od indywidualnych przypadków. Jako, że mamy do czynienia z żywym organizmem, a w zasadzie już z dwoma, to należy pamiętać, że teoretyczne informacje zawarte w książkach czy prasie kobiecej, czy nawet przekazywane przez lekarza prowadzącego ciążę mogą różnić się od faktycznych zdarzeń. Istotnym faktem, jest również ta, że pewne kobiety mają genetyczne uwarunkowania do tego, aby zakończyć ciążę wcześniej niż ich koleżanki. Dlatego warto porozmawiać o tym ze starszymi rodzicielkami ze swojej rodziny, czy w ich życiu dochodziło do takich zdarzeń. Pozwoli to ze zrozumieniem przyjąć sytuacje, gdy dziecku będzie spieszyło się na ten świat.